كلمهء « وضعا و اطلاقا » نيز تمييز براى « قيام » مىباشد . اشكال و دفع : يعنى « هذا اشكال و دفع » . فهو انّه : ضمير « هو » به اشكال برگشته و در « انّه » به معناى شأن مىباشد . يلزم بناء : فاعل « يلزم » جملهء « امّا ان لا يكون الخ » مىباشد . فى تكليف الكفّار بالايمان : كلمهء « تكليف » مجرور به « فى » و اضافه شده به « الكفّار » و اين جار و مجرور متعلّق به « يلزم » بوده و جار و مجرور « بالايمان » متعلّق به « تكليف الكفّار » مىباشد . بل مطلق اهل العصيان فى العمل بالاركان : كلمهء « مطلق » به واسطهء بل عاطفه ، معطوف به « الكفّار » بوده و اضافه به بعدش شده است . يعنى « بل فى تكليف اهل العصيان فى العمل بالاركان » و جار و مجرور « فى العمل » متعلّق به « تكليف اهل العصيان » بوده و جار و مجرور « بالاركان » متعلّق به « العمل » مىباشد . و امّا ان لا يكون هناك تكليف جدّىّ : مشاراليه « هناك » كه خبر مقدّم براى « يكون » بوده تكليف كردن كفّار و اهل عصيان مىباشد و كلمهء « تكليف » اسم « يكون » و كلمهء « جدّىّ » صفت براى « تكليف » مىباشد . ان لم يكن هناك ارادة : مشاراليه « هناك » همانند قبلى است . حيث انّه لا يكون حينئذ طلب حقيقىّ : ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و مقصود از « حينئذ » كه خبر مقدّم براى « يكون » بوده يعنى « حين اذ لم تكن هناك ارادة » مىباشد و كلمهء « طلب » اسم براى « يكون » و كلمهء « حقيقىّ » صفت « طلب » مىباشد . و اعتباره فى الطّلب الجدّىّ : كلمهء « واو » حاليه و جمله ما بعدش حال بوده و ضمير در « اعتباره » كه مبتدا و خبرش « ربّما الخ » بوده به طلب حقيقى برمىگردد . ربّما يكون من البديهىّ : ضمير در « يكون » به « اعتباره » يعنى اعتبار طلب حقيقى برمىگردد . و ان كان هناك ارادة : مشاراليه « هناك » همانند قبلى است .